Magnum Opus !!

Today, I would like to talk about a short story ” The Last Leaf” written by O Henry in 1907.Let me come to the story.

In early 1900s, the New York city was hit by a pneumonia epidemic in which hundreds of people lost their lives. Two young girls who were friends, named Sue and Johnsy lived together in an apartment in Greenwich Village, New York.As days passed, Johnsy got sick and was on her bed dying of pneumonia.Sue was sad and was worried about Johnsy’s health.The doctor told Sue that Johnsy can’t be saved just by medicine, but by giving her the hope and will to live. Sue shared her thoughts and worries with her neighbors including Mr.Behrman, an old artist who lived in the same building who had very little success in his artistic life.

Through her window Johnsy could see an old vine (growing on a nearby wall), gradually shedding its leaves as autumn turns into winter, and she has taken the thought into her head that she will die when the last leaf falls. The leaves falled day by day, but the last lone leaf stayed on for several days. The ill Johnsy’s health quickly recovered as she gained some hope that she could recover and survive if the lonely leaf survived in the severe storm and snow outside.At the story’s end, we learn that the old artist, Behrman who always wanted to produce a masterpiece painting but had never had any success, spent considerable amount of time painting with great realism a leaf on the wall for the whole night and it became his magnum opus.Furthermore, the old artist himself died of pneumonia contracted while being out in the wet and cold.

In our lifes too, we might not become the so called successful or famous ones. But what is actual success?. Its undefinable. We might not have big acheivments or milestones under our belt. But we will never know that even our simplest acts can enlighten others, even the least expected ones. So keep on working hard and just enjoy what you do. Age and circumstances never matter. All that count is your attitude. We can spread love and hope through simple deeds and words and it cost us nothing. So do the right thing and move on and on. In the story, Behrman found the aim of his life at a very old age. Just like a candle which burns itself to provide light for others,he brought sick Johnsy back to life meanwhile lost his own life.The idea he leaves behind is priceless and sows seeds of humanity and love among all of us. Let us take his example and live a better life that not only benefit us but others too.

©2020 robusta

തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പും – രണ്ടാം ഖണ്ഡം…

അങ്ങനെ സന്തോഷമായി മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോഴാണ് പല കൂട്ടുകാരും പലവഴിക്കായത്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ലൈസൻസൊന്നും ഇല്ലങ്ങളും അമ്മയുടെ സ്കൂട്ടി ഞാൻ നല്ല രീതിക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ ഭാഗമായി പലവട്ടം പോലീസുമായി തത്സമയ സംപ്രേഷണത്തില് ഏർപ്പെടേണ്ടി വന്നു. ഫൈൻ വന്നപ്പോ വീട്ടുകാർ കൈ മലർത്തി. പക്ഷെ പ്രായപൂർത്തി ആവാത്ത മകന് വണ്ടി കൊടുത്തതിനു കേസ് അവരുടെ പേരിലാണ് എന്ന് ഞാൻ അറിയിച്ചപ്പോൾ, അവർക്ക് എന്നെ സഹായിക്കയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലാണ്ടായി.ഫൈൻ അടച്ചുവന്നപ്പോൾ അവരെന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു. “ഇനി ലൈസൻസ് എടുക്കാണ്ട് ഈ വണ്ടി തൊട്ടാൽ നിന്റെ മുട്ടുകാല് തല്ലിയൊടിക്കും”

പക്ഷെ അപ്പോഴും,അടുത്തുള്ള പമ്പിൽ പോയി പെട്രോൾ അടിച്ചു വണ്ടി കൊണ്ടുവെക്കാനുള്ള ചുമതല ഇടക്കും തലക്കും എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു.ചെലവ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്ന കാലമായിരുന്നു, ഞാനാണെങ്കിൽ പൈസക്കുള്ള ഓപ്ഷൻസ് തപ്പി നടക്കണ സമയോം.പഴേപോലെ പലചരക്ക് അഴിമതി ഒന്നും വർകൗട്ട് ആവുന്നില്ലായിരുന്നു.വണ്ടിയെ പറ്റിയും, മൈലേജിനെ പറ്റിയും അമ്മക്ക് വലിയ ധാരണ ഇല്ല എന്ന കാര്യം മൊതലെടുക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.100 രൂപയ്ക്കു പെട്രോൾ അടിച്ചുവരാൻ പറഞ്ഞാൽ, ഞാൻ 70നെ അടിക്കുള്ളൂ. അത് ഒരു സേഫ് കളി ആയിരുന്നു. ടാങ്ക് തൊറനോക്കി പെട്രോൾ ഇണ്ടോ ഇല്ലേ എന്നൊന്നും ആരും നോക്കാൻ പോണില്ല.

ഞാൻ അത് ഒരു സ്ഥിരം കലാപരിപാടിയാക്കി.എന്നെ കണ്ടാൽ തന്നെ പമ്പിലെ ചേച്ചി 70അമർത്തുമെന്ന നിലയായി.പൈസക്ക് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ 70നെ അടിക്കുള്ളൂ എന്നായി. അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരുന്നാൽ ഒരു മനഃസമാധാനകേടുപോലെയായി എനിക്ക്. ഒടുവിൽ 100ന് അടിച്ചാൽ ഇത്രേ കിട്ടുള്ളൂ എന്ന തോന്നലായി വീട്ടുകാർക്ക്. ഇടയ്ക്കു മറ്റാരേലും അടിച്ചാൽ, ഞാൻ പിന്നെ അടിക്കുമ്പോൾ 70 എന്നുള്ളത് 60 വരെ ആക്കി കുറയ്ക്കും. അത് ബോണസ് ആയിരുന്നു. ഇത് കാലങ്ങളോളം തുടർന്നു. ഒടുവിൽ ഞാൻ ലൈസൻസ് എടുത്തു. അപ്പോഴും എന്റെ ഈ ശീലം മാറിയില്ല.

അങ്ങനെ ഒരിക്കെ അമ്മയെ സ്കൂളിലാക്കാൻ അപ്പൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അപ്പൻ കാറുമായി എങ്ങോട്ടോ പോയി. എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പൊറകിൽ കയറാൻ അമ്മയക്ക് പേടിയാണ്. ഒടുവിൽ അമ്മയുടെ സ്കൂട്ടി എടുത്ത് ഞാനും അമ്മയും പോയി. പെട്രോൾ അടിച്ചട്ട് പോവാമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു.വെറുതെ ഒരു 30രൂപ ലാഭം കളയണ്ട എന്ന് വെച്ച് ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു : “അതൊക്ക തിരിച്ചുവരുമ്പോ ഞാൻ അടിച്ചോണ്ട്, പൈസ തന്നേച്ച മതി”.പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല, “വണ്ടി പമ്പിൽ കേറ്റടാ” എന്ന് അമ്മയും. ഒടുവിൽ എനിക്ക് വണ്ടി പമ്പിൽ കേറ്റേണ്ടി വന്നു. നമ്മള് സ്ഥിരം പോവണ പമ്പാണ്‌. അവട എത്തിയ ഉടനെ പമ്പിലെ ചേച്ചി എന്നോട് ചോദിച്ചു : “മോനെ 70നല്ലേ?” കൗതുകത്തിൽ അമ്മ പമ്പിലെ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു : “അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ?” ചേച്ചി മറുപടി പറഞ്ഞു : “അതെന്ത് ചോദ്യമാണ് ചേച്ചി, ഇവൻ വര്ഷങ്ങളായിട്ട് ഈ വണ്ടീല് 70അല്ലെ അടിക്കണേ, ഒന്ന് പറഞ്ഞോടക്ക് മോനെ.. !!.”

അമ്മ എന്റെ മൊഖത്തോട്ട് ഒന്ന് നോക്കി. ഞാൻ നാടോടിക്കാറ്റ് സില്മേല വിജയന്റെയും ദാസന്റെയും പോലെയായി.”ഇന്നലെ ഞങ്ങളില്ല സർ “. അമ്മ പറഞ്ഞു “വണ്ടീമിന്ന് ഇറങ്ങട, ഞാൻ തന്നതാനെ പോയ്‌ക്കോണ്ട്, എന്റെ മോനു വേറെ പണി ഒന്നുമില്ലലോ, പിന്നെ കയ്യില് കൊറേ പൈസയൊക്കെ കാണൂലോ. ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്കു പൊക്കോ “.ഞാൻ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു : “എന്നെ ഇവിടെ ഇറക്കിവിടാതിരിക്കാൻ പറ്റുവോ, ഇല്ലാലെ”. “ഇല്ല” എന്ന് അമ്മയും. എന്റെല് പൈസ ഒന്നും ഇല്ലാർന്നു. ഞാനൊരു ലിഫ്റ്റടച്ച് വീട്ടിലേക്കു പോയി. പിന്നീടൊരിക്കലും വീട്ടിലെ ആരും എന്നെ കൊണ്ട് ഒരു വണ്ടീലും പെട്രോൾ അടിപിച്ചട്ടില്ല.

©2020 robusta

The epitaph..

Today, I would like to share about one of the biggest ironies that ever took place ; The man who invented dynamite and several other arms and explosives is the one behind the Nobel prize which even includes an award for peace.I am talking about none other than Alfred Nobel.Alfred’s dad was involved in a business which mainly dealed with demolition of old buildings and houses and selling the remaining parts and scraps.Alfred was a chemist and he wanted to help his father in his business which ended up in the invention of dynamite. It was a great invention during that time as it help fasten many kinds of demolition works. But it’s a human instinct to misuse everything, the same happened to dynamite. Theives, criminals, antinationals and terrorists misused it to the maximum.

Alfred was a pacifist and never believed in war and violence. There is a small story behind Alfred the chemist who invented explosives becoming a person of charity and humanity and later founding Nobel prize.

In 1888, the death of his brother Ludvig caused several newspapers to publish obituaries  of Alfred in error. One French newspaper published an obituary titled “Le marchand de la mort est mort” (“The merchant of death is dead”) and went on to say, “Dr. Alfred Nobel, who became rich by finding ways to kill more people faster than ever before, died yesterday.”Alfred (who never had a wife or children) was disappointed with what he read and concerned with how he would be remembered. His decision to posthumously donate the majority of his wealth to found the Nobel Prize has been credited at least in part to him wanting to leave behind a better legacy.

Alfred never wanted to be known as a person responsible for discovering lethal explosives which caused severe destruction and deaths, instead he wanted to be remembered as a better human being. He wanted his epitaph to be a one that glorifies humanity, love, knowledge and brotherhood.In our life too, we are too busy making money. We are never worried about the ways we choose.At some point, we become millionaires and billionaires. But none of us are going to take all these with us when we die.All that will remain are the good things we did when we were alive and that will be remembered forever. We all will be judged for our deeds, so lets decide how we want ourselves to be remembered. Alfred has shown us a way. We might be able to do even better. So friends, folks and fellowmen, make sure that you live a life worth enough to have an epitaph that can be cheered and remembered and be a person who loves to share and appreciate when you are alive, and if not, I hope you will show the courage to start all over again.

©2020 robusta

Rest in peace..

I think am dead

But daily am fed

Too much time I sleep

But I can’t even weep

Always I feel so numb

Even when I hit a hump

Hugging my pillow

I am a dirty fellow

Always in my bed

Like my car in shed

Some ask me my wage

Followed by my age

I think, for their daughter

They do all this slaughter

I have an empty pocket

Time flies like a rocket

At home, am a worry

No answers ,but am sorry

Do this, do that

Always they pat

I tell them, time will come

Thatway I convince them

They do what they do

But upto nothing too

I have lot to worry

Which I try to burry

Thank God!! am healthy

Someday I will become wealthy

Now I stay at home

Just to help my mom

A teacher stuck online

I will be her helpline

Please don’t bother about me

Because you don’t pay my fee

I do believe in my talents

So do believe my parents

©2020 robusta

തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പും – ഒന്നാം ഖണ്ഡം…

സ്കൂൾ ജീവിതം പുരോഗമിച്ചു, യു. പി. വിട്ട് ഹൈസ്കൂളിൽ എത്തി. ചിലവുകൾ കൂടി.പോക്കറ്റ് മണി ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നമായി.അപ്പനും അമ്മയും ജോലിക്കാരാണ്, എന്നാ ഒരു ഉറുപ്യ അധികം തരില്ല. സ്കൂളിലേക്ക് ബസിൽ പോവാൻ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും രണ്ട് രൂപയാണ് ചെലവ്. 2 ഒറ്റ ഉറുപ്യ അവരുടെ കയ്യിലില്ലാത്ത ദിവസം മാത്രം ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ 3രൂപ കിട്ടും, അല്ലാത്ത ദിവസം 2രൂപ തന്നെ. പക്ഷെ അതോണ്ട് കാര്യം ഒന്നും നടക്കില്ല. സിനിമായ്ക്ക് പോണം, കളിക്കാൻ ബാറ്റും ബോളും വാങ്ങണം, ഇടക്ക് ഇടക്ക് സർബത്തും പഫ്‌സും കഴിക്കണം, ബീച്ചിൽ പോണം,കപ്പലണ്ടി കൊറിക്കണം, സൈക്ലിമ്മേ ലൈറ്റും ഫാനും ഫിറ്റീയണം അങ്ങനെ അങ്ങനെ ചെലവുകളുടെ പെരുമഴ.വീട്ടിൽ രണ്ടുമൂന്ന് കൗങ്ങും, കുരുമുളകും, കശുവണ്ടിയും ഒക്കെ ഇണ്ട്.അത് പറക്കി, ഒണക്കി വിറ്റാൽ കിട്ടണെന്റെ പകുതി തരും – അതാണ്‌ വീട്ടുകാരുടെ ഡീൽ. സംഗതി തെരക്കേടില്ല, പൈസ കിട്ടും പക്ഷെ പണി കൊറച്ചെടുക്കണം, പോരാത്തേന് അത് ആ സീസണിൽ മാത്രേ കിട്ടത്തുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് അതാശ്രയിച്ച് എപ്പോളും കാര്യം നടകത്തില്ല. ഏറെ ആലോചിച്ചതിനുശേഷം ഒടുവിൽഎല്ലാ രാഷ്ട്രീയകാരേം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ഞാൻ ആ തീരുമാനത്തിൽ എത്തി – “അഴിമതി”. വൻ റിസ്‌ക്കും, പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ പരിപ്പും ആവണ പരിപാടികൾ, പക്ഷേ അതുമായി ഞാൻ മുന്നോട്ട് തന്നെ പോയി.

റിസ്കിനുള്ള മെച്ചം വേണം എന്ന ചിന്ത ആക്രാന്തത്തിലേക്ക് എന്നെ നയിച്ചു. ഒരു നിമിഷം പട്ടാളക്കാരന്റെ മോളായ അമ്മയേയും, ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മോനായ അപ്പനെയും ഞാൻ അണ്ടറെസ്റ്റിമേറ്റ് ചെയ്തു. പലചരക്കു സാധനങ്ങളിൽ വൻ അഴിമതി സ്വപ്നം കണ്ട ഞാൻ, ഒരു കടലാസും പേനയും എപ്പഴും കയ്യിൽ കരുതി. വെളിച്ചെണ്ണ, പരിപ്പ് – അക്കാലത്ത് ദിനം പ്രതി വിലകൂടിയിരുന്ന രണ്ട് സാധനങ്ങളായിരുന്നു. അവയുടെ വില കൂട്ടി പറയാൻ മാത്രമല്ല, അളവിൽ 100 ഗ്രാം വരെ ഒക്കെ കുറച്ച് വേടിച്ച് അഴിമതി ഞാൻ സമ്പൂർണമാക്കി. ഞാൻ തന്നെ കടക്കാരന്റെ എന്നോണം എനിക്കിഷ്ടമുള്ള വെല ഇട്ടു ബില്ല് തയ്യാറാക്കി. പക്ഷെ പ്രതീക്ഷക്ക് വിപരീതമായി, പട്ടാളക്കാരന്റെ മോൾക്ക് ആല്ലാത്തിന്റേം വില നല്ല നിശ്ചയണ്ടാർന്നു. ഞാൻ സംശയത്തിന്റെ മുൾമുനയിലായി. പിന്നെ സാധനങ്ങൾ പോയി വേടിക്കാൻ വേറെ ആളില്ലാത്തത്കൊണ്ട് തത്കാലം ഞാൻ രക്ഷപെട്ടു.

നാളുകൾ മുന്നോട്ട് പോയി, പലചെരക്കിന്റെ അളവിൽ മാത്രമായി അഴിമതി. റിസ്ക്കും സംശയവും കൂടിയതോടെ വൈകാതെ ആ പ്രസ്ഥാനം ഞാൻ വിട്ടു.പിന്നെ എന്ത് എന്ന് ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് സ്കൂളിൽ കുട്ടികൾക്ക് ഹിന്ദു ന്യൂസ്‌പേപ്പർ 1രൂപ നിരക്കിൽ കൊടുക്കുന്ന പദ്ധതി സ്കൂളും ഹിന്ദു ന്യൂസ്പേപ്പറും കൂടി ആരംഭിച്ചത്‌. ഞാനടക്കം എല്ലാകുട്ടികളും അതിൽ പങ്കാളികളായി. എന്നും 38 കുട്ടികൾക്ക് 38 ഹിന്ദു ന്യൂസ്‌പേപ്പർ ക്ലാസ്സിൽ വെരും. അദ്യമൊക്കെ എല്ലാ കുട്ടികളും നല്ല ഉത്സാഹത്തോടെ പേപ്പർ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി വായിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് അതാരും എടുക്കാതെ ആയി. ക്ലാസ്സിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഹിന്ദു കുന്ന് കൂടി.ഞാനും എന്റെ ചില കൂട്ടുകാരും അതിലൊരു വല്യ ബിസിനസ് ഓപ്പർട്യൂണിറ്റി കണ്ടു. ആരും എടുക്കാത്ത ന്യൂസ്‌പേപ്പർ ഞങ്ങൾ ബാഗിലാക്കി വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. അത് എന്നും തുടർന്നു. സപ്പ്ലിമെന്റും മറ്റു പങ്ക്ത്തികളും ഉള്ള ദിവസം ഞങ്ങക്ക് നല്ല കൊയ്ത്തായിരുന്നു.വൈകാതെ ഞങ്ങടെ കയ്യിലുള്ള പേപ്പർ കുന്ന് കൂടിയതോടെ ഞങ്ങളത് വിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത് വിറ്റ് ഞങ്ങൾ തെരക്കേടിലാത്ത ഒരു പൈസ ഉണ്ടാക്കി. പക്ഷെ അതൊരു കൂട്ടസംരംഭമായതുകൊണ്ടു, അതിൽനിന്നു കിട്ടിയ പൈസ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ബാറ്റും, ബോളും, സ്റ്റമ്പും, ഗ്ലൗസും ഒക്കെ അടങ്ങുന്ന നല്ലൊരു ക്രിക്കറ്റ്‌ കിറ്റ് വാങ്ങി, അത് വെച്ചാണ് ഞങ്ങൾ എല്ലാ കുട്ടികളും സ്കൂളിൽ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ചിരുന്നത്.ഞങ്ങളുടെ ഈ പ്രവർത്തി മറ്റു കുട്ടികൾക്കും ഇഷ്ടമായി, ഇത് തുടരാൻ അവർ ഞങ്ങളെ പ്രോഹുത്സാഹിപ്പിക്കുകയും, സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങൾ പോലും അറിയാതെ ഞങ്ങൾ അവിടത്തെ റോബിൻഹുഡുകളായി മാറുകയായിരുന്നു . പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ ആസ്ഥാനത്താക്കി വൈകാതെ ഹിന്ദു ആ പദ്ധതി നിർത്തി.

അതിനുശേഷം കുറച്ച് കൂട്ടുകാർ കാറ്റെറിംഗിനും മറ്റും പോവാൻ തൊടങ്ങി. എല്ലാ ന്യായറാഴ്ചയും വൈകീട്ട് അവരുടെ കയ്യിൽ 500 രൂപ ഇണ്ട്. അതിന് അവർ നമക്ക് കൊള്ളിം ബോട്ടിയും, ലൈമും ഒക്കെ വേടിച്ചു തരും.മറ്റുചിലർ ചില അല്ലറ ചില്ലറ പാർട്ട്‌ ടൈം ഒക്കെ ചെയ്ത് ചെറിയ പൈസ സമ്പാദിക്കാനും തൊടങ്ങി. ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് 500രൂപ എന്റെ മനസ്സിലും ലഡു പൊട്ടിച്ചു. വീട്ടിൽ കാറ്റെറിംഗിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞതോടെ, എന്നെ അപ്പനും അമ്മയും തിന്നില്ല എന്ന് മാത്രം. “നിനക്ക് ഇപ്പൊ എന്തിനാ പൈസ, ഇവിടെ എല്ലാം കിട്ടുന്നില്ലേ, വീടിന്റെ അന്തസ്സ് നീ തൊലക്കുവോ” ഇങ്ങനെ ഒരു പീഡനകാരനോട് എന്നപോലെ അവരുടെ കടുത്ത ആക്രോശം. അത് മറികടന്നു കാറ്റെറിംഗിന് പോവാമെന്നുവെച്ചാൽ തന്നെ തൃശൂർ, എറണാംകുളം ജില്ല എല്ലാതെ വെല്ലോടത്തും പോവേണ്ടി വരും വീട്ടുകാരുടെ കണ്ണ് വെട്ടിക്കാൻ. അതുകൊണ്ട് ഞാനാ ഉദ്യമം ഉപേക്ഷിച്ചു.അദ്ധ്വാനിച്ച് പണം സമ്പാദിക്കണം എന്ന എന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് എന്റെ അപ്പനും അമ്മയും തുരങ്കം വെച്ചു. അക്കാലത്ത് പാവപെട്ട എന്റെ പല കൂട്ടുകാരുടെ കയ്യിലും പണി എടുത്ത പൈസ ഉണ്ടായിരുന്നു. മോശമല്ലാത്ത ചുറ്റുപാടിൽനിന്നു വരുന്ന ഞങ്ങൾ കുറച്ച് പേരുടെ പോക്കറ്റ് കാലിയും. പക്ഷെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പാവപ്പെട്ടവൻ, പണക്കാരൻ അങ്ങനെ ഒരു വിവേചനം ആരും കാട്ടിയിരുന്നില്ല . കട്ട സുഹൃത്തുക്കൾ -എന്തിനും ഏതിനും എല്ലാരും ഒരുമിച്ച്.എപ്പോഴും കറക്കം, ഫുഡടി, ബീച്ച് – സ്നേഹമാണഖിലസാരമൂഴിയിൽ എന്ന റോളിൽ അങ്ങനെ എല്ലാവരും മുന്നോട്ട് പോയി.

തുടരും….

നിയമപരമായ മുന്നറിയിപ്പ് : ഇത് വീട്ടിലോ സ്കൂളിലോ പരീക്ഷിക്കരുത്..

N.B :എന്റെ വളരെ സീരിയസ് ആയിട്ടുള്ള കഥകൾ വായിച്ച് കുറേ ചിരിച്ചു എന്നും , ഇനിയും കുറെ ചിരിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞവൾക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.. 🙏

©2020 robusta

It’s ok to be sad..

I have heard people telling ” don’t be sad”. Is there any problem being sad?. No. Not at all !!.Infact at times, being sad helps. Lets compare being sad with being happy. Everyone loves and lives to be happy and that’s perfectly alright .But sometimes, happiness can be an end. There is nothing more or better to do after being happy. It gives you the idea that you are settled.One cannot be more happy or less happy but just happy.

As far as I think,being sad is a bit different. Sadness can reduce or increase with the course of time. Its not stagnant. It shows mobility and our present world is all about either moving forward or letting go.Sadness push you to your extremes and show you your limits. Sadness helps you to think different, to change and to know yourself. Its increase your creativity as we all know that great poets, painters and artists have done their best works under severe pain and depression.It brings the best in you. It gives you the room to improve. The happiest person can only come down because he is at the peak, he can either stay in that level or lose it.

Happiest people are always worried about losing it. One small downfall shatters them.At times, happiness can let you do stupid things, but you are the most sensible when you are sad. Its when you think widely. Its when you open up. Its when you think of moving on. Its when you think of happiness. A happy person only recognize happiness when they lose it. But sadness demands to be felt.We need sadness to find how happy we were.It reminds me of the famous lines from the movie “The curious case of benjamin button”

“We are meant to lose the people we love. How else would we know how important they are?”

When you are sad,you can find who your real friends are. Sadness can teach you 10 times more lessons than happiness ever can.Sadness is all yours. Nobody will come asking for a share. Any fool can be happy, but it takes a man with real heart to make beauty out of the stuffs that make us weep.

In the hindi movie rockstar, there is a conversation between the characters regarding how to become a rockstar and it is said that “you must have that inner burning and pain to be a rockstar”. This gives a big spark. It doesn’t mean that happy people can’t be rockstars, but depression is deep and everything which it reproduce are even deeper, and when its deep, it touches the soul.

Sadness makes you worry and this worry can help you to struggle, survive and stand up.There can be several different opinions about this thought of mine. But let me tell you my dear friends, when you are sad; weep, think,worry and its ok, its human and it helps…

©2020 robusta

ആന മയിൽ ഒട്ടകം !!

ജീവിതത്തിലെ പല പ്രധാന ഓർമ്മകളും, സന്തോഷങ്ങളും, പാഠങ്ങളും പലപ്പോഴും സമ്മാനിച്ചത് പെരുന്നാളുകളാണ് എന്ന് പറയുന്നതായിരിക്കും ശരി. അന്നും ഇന്നും പെരുന്നാളെന്ന് കേക്കുമ്പോ ചങ്കില് ഒരു ബാൻഡടിമേളമാണ്.

എന്റെ ഓർമ്മ ശരിയാണെങ്കിൽ അന്ന് ഞാൻ നാലാം ക്‌ളാസ്സിലാണ്. പെരുന്നാള് പണ്ടുമുതലേ സന്തോഷത്തിന്റെ ദിനമാകാൻ മറ്റൊരു കാരണം കൂടി ഇണ്ട്.അന്ന് വരുന്നോരും പോവുന്നോരും ഒക്കെ നേർച്ചിടാൻ പൈസ തരും. ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കിൽ പത്തഞ്ഞൂറ് രൂപ പോക്കറ്റിൽ കേറും.പേപ്പൻ അന്ന് രാവിലെ വന്നപ്പോ തന്നെ 100 രൂപ നേർച്ചിടാൻ തന്നു. അതും പത്തിന്റെ വടി വടി പോലത്തെ മണം പോവാത്ത പുത്തൻ 10 നോട്ടുകൾ. സന്തോഷായി… അത് വേഗം പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.

ഉച്ചക്ക് ഊണിനു വന്ന അതിഥികൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന്റെ എടേലു അപ്പൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു -“പള്ളീലെ സി. എൽ. സി കൗണ്ടറിൽ ഐസ് ക്രീം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, നീ അത് പോയി വേടിച്ചിട്ട് വാ എന്ന് “. പള്ളി വീടിന്റെ അടുത്ത തന്നയാണ്, നടക്കാനുള്ള ദൂരം. പോണ വഴിക്ക് ഞാൻ പള്ളിപറമ്പിൽ വെച്ച് ഒരു കളി കണ്ടു. അത് നടത്തുന്ന ആൾ ഇങ്ങനെ ഓളി ഇടുന്നു – “ആർക്കും വെക്കാം, എപ്പഴും വെക്കാം, എങ്ങനേം വെക്കാം, ഒന്ന് വെച്ചാ രണ്ട്, രണ്ടുവെച്ചാ നാല്, നാല് വെച്ചാ പത്ത്, കടന്ന് വരൂ, കടന്ന് വരൂ”.ഞാൻ അവിടേക്ക് കടന്ന് ചെന്നു. കളി ഒരല്പം നേരം കണ്ടു. പത്തുവെച്ചവർ ഇരുപതായും, ഇരുപത് വെച്ചവർ നാല്പതായും പോവുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അയ്യാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു – “മോനെ ഒരു ട്രയൽ നോക്കണോ, ട്രയലിൽ പൈസ പോവൂല, അടിച്ചാൽ മോനു കിട്ടേം ചെയ്യും”. ഞാൻ പോക്കറ്റിലെ മണം മാറാത്ത 100ൽ നിന്ന് പത്തങ്ങട് വീശി. ചുറ്റും നിന്ന ചേട്ടന്മാരും അപ്പാപ്പന്മാരും ആരിവൻ എന്ന മട്ടിൽ എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടാർന്നു. ട്രയൽ എനിക്കടിച്ചു, 10 ഇരുപതായി തിരിച്ചു കിട്ടി.എനിക്ക് എന്നെ തന്നെ ഒരു ബുദ്ധിരാക്ഷസനായിട്ടുതോന്നി.കളീല് ഇന്റെരെസ്റ്റ്‌ കൂടി, 10 വീണ്ടും വെച്ചു.ആ പത്തുപോയി, വീണ്ടും വെച്ചു, വീണ്ടും പോയി. കളി തുടർന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു, കളിസ്ഥലത്ത് കുന്ദകാലിൽ ഇരുപ്പായി ഞാൻ. ഒടുവിൽ കയ്യിലുള്ളത് 50രൂപയായി. കളി നിർത്താമെന്ന് വെച്ച് എണീറ്റപ്പോൾ അയ്യാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു -“മോനെ, പോയ കാശ് തിരിച്ചുപിടിക്കണ്ടേ? . കളിച്ചു തിരിച്ചുപിടിക്ക്, അങ്ങനെയല്ലേ ആങ്കുട്ട്യോള്”. ഞാൻ ഇരുന്നു, കളി തുടർന്നു. ഉച്ച വെയിലിന്റ കടുപ്പൊന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല,പൈസ പോയികൊണ്ടേ ഇരുന്നു.അവസാനം എന്റെ കയ്യിൽ 10 രൂപ മാത്രമായപ്പോൾ പുറകീന്ന് തട്ടുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

തിരിഞ്ഞുനോക്കുബോൾ അപ്പനാണ്. കൈ തളർത്തിയുള്ള ആ അടി വരുന്നത് എനിക്ക് കാണാൻ കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല. തലയും കഴുത്തും ഇടത്തോട്ടു കോടിപ്പോയി.പൊന്നീച്ച പാറിയ അടി. എനിക്ക് കണ്ണിൽ മുഴുവൻ ഒരു വെള്ളമയം. ഐസ് ക്രീം ആയിട്ട് വന്നാൽ മതി എന്ന് പറഞ്ഞ് ആള് പോയി.പള്ളിപ്പറമ്പിൽ ഉച്ചയായതിനാൽ തിരക്ക് കുറവായിരുന്നെങ്കിലും, കണ്ടുനിന്നവർ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് സ്തബ്ധരായി. ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ആളുകൾ കണ്ടത്, കുട്ടിയായാലും എന്റെ അഭിമാനത്തെ വൃണപ്പെടുത്തി.എന്റെ മുഖത്തെ ചോരയെല്ലാം വറ്റി. ഞാൻ ഐസ് ക്രീം കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു. കൗണ്ടറിൽ നിന്ന ചേട്ടനെന്നോടു പറഞ്ഞു -“മോനെ പൈസ ഇല്ലങ്ങ പിന്നെ തന്നാൽ മതി”. ഞാൻ പൈസ കൊടുത്ത് ഐസ് ക്രീമും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.

വീട്ടിലേക്കുനടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി. പേടിച്ചിട്ടാണ്!!. ഇതിന്റെ ബാക്കി ഒരു വെലിച്ചിട്ടുള്ള അടി ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു.ഞാൻ ഐസ് ക്രീമുമായി വീടിന്റെ പുറകിലേക്ക് നടന്നു. എന്നെ കണ്ട അമ്മച്ചിയെന്നോട് ചോദിച്ചു -“എവിടെ ആർന്നൂടാ, 2മണി ആയി,വാ ചോറുണ്ണാം, കട്ലെറ്റൊക്കെ തണുത്തു”. എന്റെ മുഖം കണ്ട അമ്മച്ചി എന്നോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു – “എന്താടാ നിനക്കൊരു കള്ളലക്ഷണം, കാര്യം പറ!!”. ഞാൻ നടന്നതെല്ലാം അമ്മച്ചിയോടു പറഞ്ഞു.”കിട്ടണ്ടത് കിട്ടേലെ, നീ അകത്തേക്ക് വാ, നിന്റെ മുഖം നീ എന്തനാ കറുപ്പിക്കണേ? “എന്ന് അമ്മച്ചി എന്നോട് ചോദിച്ചു.പള്ളിപ്പറമ്പിലെ അടി ഉണ്ടാക്കിയ അഭിമാനക്ഷതമാണ് പ്രശ്നമെന്ന് അമ്മച്ചിക്ക് മനസിലായി. അമ്മച്ചി എന്നെ അടുത്തേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തി പറഞ്ഞു – “മോനെ നിന്റെ അപ്പൻ ചെയ്തതന്യല്ലേ ശരി, നിനക്ക് നമ്മുടെ നാട്ടുകാരെ അറിഞ്ഞൂടെ, ഓരോന്ന് കിട്ടാൻ കാത്ത് നിക്കാണ് അവര്, അപ്പളാ നീ അവർക്ക് തല വെച്ചോടക്കണെ. നിന്റെ പെങ്ങമ്മാരും ചേട്ടന്മാരൊക്ക കിട്ടിയ പൈസക്ക് കുല്ഫിയും, ചോന്ന മിട്ടായീം, കളിക്കോപ്പും ഒക്കെ വാങ്ങിയപ്പോ എന്റെ മോൻ കളിച്ച് കാശിണ്ടാകാൻ പോയി. എന്റെ ഇവനെ നീ കളിച്ച കളീല് നിന്റെ ചുറ്റുനിന്നവരും, കളിനടത്തുന്നവരെല്ലാം ഒത്തുകളിയാർന്നു. നിന്നെ അവര് അന്തസ്സായി പറ്റിച്ചു. അത് പോട്ടേന്നു വെക്കാം,നീ കുട്ടിയല്ലേ തെറ്റുപറ്റാം. പക്ഷെ നിന്നെ എന്തിനാടാ അങ്ങട് വിട്ടേ, ആ കാര്യം നീ മറന്നു. ഇപ്പൊതന്നെ ഇങ്ങനയായ നിന്നെയൊക്കെ വിശ്വസിച്ച് എങ്ങനെയാ ഒരു കാര്യം ഏൽപിക്കാ?”

അപ്പൻ വരുന്നത് കണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് കേറിയ ഞാൻ വീണ്ടും ഇറങ്ങി. അപ്പൻ തുടങ്ങി -“ആഹാ നിന്റെ കളിക്കാരൻ മോൻ എത്തിയാ, എന്തിനാടാ പോന്നെ? പള്ളിപ്പറമ്പില് കെടുക്കാർന്നില്ലേ?”

അപ്പൻ : അവർക്കെത്ര സമർപ്പിച്ചു ?

ഞാൻ : 90

അപ്പൻ : എത്ര ഉണ്ടാർന്നു കയ്യില്?

ഞാൻ : 100

അപ്പൻ : ഇപ്പൊ ബാക്കി എത്ര ഇണ്ട്?

ഞാൻ : 10

അപ്പൻ : നന്നായി. പോയി ചത്തൂടെടാ നിനക്ക് !!

ഞാൻ മാലാഖമാരെ നേരിൽ കണ്ടട്ടില്ല, പക്ഷെ എല്ലാ പ്രശ്നഘട്ടങ്ങളിലും എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു കാവൽ മാലാഖയെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ : എന്റെ വല്യമ്മച്ചി. ഇപ്രാവശ്യവും എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ മാലാഖ അവതരിച്ചു !!

വല്യമ്മച്ചി : കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. മതീടാ കുട്ടീനെ തെരകീത്. അവൻ ഊണ് കഴിക്കട്ടെ.. പിന്നെ നിങ്ങടെ ഒക്കെ ചരിത്രം ഞാനിവിടെ വിളമ്പണില്ല. നിങ്ങടെ മക്കളല്ലേ, ഇതൊക്കെ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിലേ അതിശയള്ളൂ.ടാ മോനെ, ഇനി ഇങ്ങനത്തെ കളിക്കൊന്നും പോവല്ലേട്ടാ.. വാടാ കേറി വാ, വല്യമ്മച്ചി ഭക്ഷണെടുത്തുവെക്കാം.

ആ ഒരു അടീടെ ചൂട് കുറച്ച് കാലം നിന്നു. പിന്നീട് നമ്മള് പഴേ പോലെ ആയി. പുതിയ അബദ്ധങ്ങൾ, പുതിയ കളികൾ. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ എന്റെ നല്ലവളായ പെങ്ങൾ എന്നെ ആന മയിൽ ഒട്ടകം എന്നാണ് അതിസബോധന ചെയ്തിരുന്നേർന്നേ. പക്ഷെ നല്ല അടി കൊടുത്ത് ഞാൻ അവളെ നേരെയാക്കി.

©2020 robusta

He was a nice guy..

A saturday morning at office, Doha.

Boss : Renatooooooo!!! Renatoooooo!!

Richard : Sir, he has not arrived yet…

Boss : Where the f**k is he?

Boss : I am done with this filipino guy.It will be his last working day.I am gonna f**k him today.Jimmy, call him by phone now.

Jimmy : Bro.. where are you, Boss is on fire, he is asking for you.

Renato : Parey!! Tell that poothangana to shut up. Am drunk man. I came late last night. I am coming.

Renato arrives at office…

Boss : What happened to you dear? Its 8.30am. We start at 7am.

Renato : Boss I have diarrhoea, I have a doctor’s prescription.

Boss : Oh dear!! Why don’t you take leave today. Have some rest.

Renato : It’s ok boss. Am feeling better..

Richard : Jimmy, did you hear that. This guy was shouting at us,and he was like he will fire him today and both assholes are now smoking cigarettes together, playing this drama just to shit on us man..

Jimmy : Is this something new for us?

Richard : Shit man !! Me must somehow escape from this hell and then these assholes will realise..

Jimmy : Now that makes some sense !!

Renato : Wazzup guys..Jimmy,here is the 50 QR I borrowed from you.

Jimmy : Man!! I gave you 150..

Renato : Chill man !! Next month, I will get some fund soon..

Boss : Renato, can you buy me a packet of Marlboro..

Renato : Sure Boss !! But can you borrow me two cigs. The one we smoked now was my last.

Boss : Sure dear, Take the driver with you.

Richard : Bro.Why did you gave him money? . He is such a junk..

Jimmy : Its ok man.He said it was for his kids tuition.

Richard : F**k man !!!.Don’t trust him. He might have partied with it last night. He don’t have any family sentimence. He has been to Dubai last year. But he has not visited his family in Manilla for last 3 years. He has a girlfriend here. I have been running behind him for my 500QR for the last six months.

Jimmy : Really?

Ayman : My friend, Filipino guy no good.Kabir Alibaaba..Allathool minni minni. No deal cash with him.Ask your friend Richard..

Renato returns with cigarettes and there is a smoke party in a closed A/C room.

Richard : Parey !! What the holy f**k. You are wearing a Nike air jordan.You were bankrupt thursday morning.

Renato : Parey!! It’s a big story. You saw me jumping into a porsche on thursday.

Richard : Yep!! You were in real hurry..Me and Jimmy were talking about that last day.You were moving like a flash.

Renato : It’s my friends car parey!!He was waiting for me.He is so damn rich.He is working at QP, You know what..his salary is 25000 bucks man !!and he has a flat in corniche.I was there till last night. It was awesome..

Richard : Omg, you have some real cool friends !! And from where did this Air Jordan sneakers came from?

Renato : Well first we went and had something from KFC. A real big meal and he paid for that. Then he took me to the moving cinema. That was one damn awesome. Then we went for shopping and I purchased for this whole month and he gave me his card to pay. Then I found this sneakers and he asked me like, do you want this?. I was surprised, but I gave a yes and man!!! he bought that for me..

Richard : Holy shit !!! Why don’t we meet such guys. And then?

Renato : We went to his flat, I bathed in his pool and later he made dinner for me. But after that I was like sitting on his bed and he suddenly came to me and asked like lets off lights,lets sleep. Man!!! he was a gay. But he was a nice guy…He has called me for this weekend too..

Richard : 😬 Are you going?

Renato : Why not !!

Renato leaves from the sight…

Richard : F**k man !! Did you hear what he said. We are at the exact wrong place…

©2020 robusta

The last bus..

The time has gone

Why so damn soon?

Sitting alone in my cushion

To find someone of my fashion

Will I be loved

Or will I be fooled

Am afraid to share

All I need is some care

To make my space a home

For my kids a good mom

To be my guide

To stand by my side

To take my ride when am drunk

To help me out from being a junk

To sit with me when am sick

And to read me easy and quick

Being as mad as me

Lifting me like dead sea

And if my demands are shit

I withdraw them all without a bit

Because I need you now

Come and have me love

You can get me from ma voices

That am a man without choices

I am growing old

Seeing a future turning cold

Living and dieng lonely

Which I worry about daily

Dear, allow me in

I will be your skin

Running behind the unknown you

Hoping you will give me a clue

Dreaming about our life

When you are with me, dear wife

©2020 robusta

ജീവന്റെ കിത്താബ്..

ജീവിതത്തിൽ ഒരേ ഒരു യാഥാർത്യമെ ഉളളൂ, അത് മരണമാണ്. ജനനം പോലും ഇന്ന് സാങ്കേതിക തികവുകൊണ്ട് നമുക്ക് പ്രവചിക്കാൻ സാധിക്കും, പക്ഷെ മരണം നിനയ്ക്കാത്ത വേളയിൽ, പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രൂപത്തിൽ നമ്മെ പുൽകുന്നു.മരണമിലാത്ത അമർത്യതയുടെ ഒരു ലോകം കെട്ടിപ്പെടുക്കാൻ നെട്ടോട്ടമോടുകയാണ് മാനവകുലം, എന്നാൽ ചിലരുടെ കഥ വ്യത്യസ്തമാണ്. നിരന്തരമായ സഹനവും, വേദനയും, ഒറ്റപ്പെടലും, ദാരിദ്ര്യവും, ദുഖങ്ങളുമെല്ലാം ചിലരെ ജീവിതം വിട്ടു മരണത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.ചിലർ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു, ആത്മഹത്യ. മറ്റുചിലർക്ക് അതിനു ഭയമാണ് അഥവാ അതിനുള്ള കെല്പില്ല.

ആത്മഹത്യാ പാപമാണോ?. നിങ്ങളൊരു വിശ്വാസിയാണെങ്കിൽ അത് പാപവും. അവിശ്വാസിയാണെങ്കിൽ വെറുമൊരു അന്ത്യവുമാണത്.ഒട്ടു മിക്ക മതഗ്രന്ഥങ്ങളും ജീവന്റെ വിലയെ പറ്റിയും, മരണാന്തരജീവിതത്തെ പറ്റിയും പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഒരു വിശ്വാസിക്ക് ആത്മഹത്യാ നിത്യനരകം നേടികൊടുക്കുന്ന ഒന്നാണ് .എന്നാൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന വേളയിൽ അവരെ സഹായിക്കാനോ, ജീവിതത്തിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറ്റാനോ ഈ കൂട്ടരൊന്നും പലപ്പോഴും കാണില്ല. പിന്നെന്തിനാണ് ഈ കൂട്ടർ ആത്മഹത്യക്ക് ശേഷം അവരെ വിധികുന്നത്?. അതുപോലെ തന്നെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവർ ഭീരുക്കളാണെന്ന് പരക്കെ ഒരു ആക്ഷേപമുണ്ട്. എന്നാൽ അങ്ങനെ അല്ല. ആത്മഹത്യാ ചെയ്യാൻ നല്ല ധൈര്യം വേണം, സഹനശക്തി വേണം. അവർ ഭീരുക്കളല്ലാ മറിച്ച് പ്രതീക്ഷ മരവിച്ചുപോയവരാണ്, വീണുപോയപ്പോൾ കൈത്താങ്ങിനു ആരുമില്ലാതെ പോയവരാണ്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇവിടെ നടക്കുന്ന ഓരോ ആത്മഹത്യക്കും അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നമ്മളോരോരുത്തരും ഉത്തരവാദികളാണ്.ഇവിടെ മനുഷ്യന് ആന്നമുണ്ടാക്കുന്ന കർഷകൻ,പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടായി കൃഷിനാശം സംഭവിച്ചു പടുകുഴിയിൽ വീണ് കിടക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ അധികാരപ്പെട്ടവർ അവരെ പെരുവഴിയിലേക്കും ആത്മഹത്യയിലേക്കും തള്ളിവിടുന്നു എന്നാൽ കാട്ടുകള്ളന്മാർക്കും കൊള്ളക്കാർക്കും അവർ എല്ലാ ഇളവുകളും കൊടുക്കുന്നു. ഈ ആത്മഹത്യകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആത്മഹത്യകളാണോ, മറിച്ച് കൊലപാതകമല്ലേ?

തനിക്ക് ജയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നിനെ കൊലചെയ്യാൻ ഒരാൾ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ അയ്യാൾ സ്വയം ആത്മഹത്യ ചെയുകയല്ലേ ചെയുന്നത്.ഒരാളുടെ ജീവനെടുക്കാൻ ആർക്കാണ് ഇവിടെ അധികാരം? അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, കൊല ചെയ്യുന്ന ആൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജയിക്കുന്നുണ്ടോ?.ചെഗുവേരയുടെ വാക്കുകളാണ് മനസ്സിൽ വരുന്നത്. അത് തന്നെയാണ് ഇതിനുള്ള ഉത്തരവും.

“നിങ്ങൾക്കെന്നെ കൊല്ലാം

പക്ഷേ തോല്പിക്കാനാവുകയില്ല ”

ഇവിടെ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നവരെല്ലാം ജീവനുള്ളവരാണോ?. അനീതിയും, അക്രമവും കണ്ട്, നിങ്ങൾ മൗനം പാലിക്കുകയാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അക്രമികളുടെ പക്ഷത്താണ് . നിങ്ങൾ സ്വയം ജീവച്ഛവങ്ങളായി മാറുകയാണ്.

” ധീരൻ ഒരിക്കലേ മരിക്കൂ, ഭീരു ഒരായിരം പ്രാവശ്യം ചതുപ്പിഴക്കും”

എല്ലാ മരിച്ചുപോയവരും യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചുപോയവരാണോ? ജീവിതത്തിൽ നന്മ മാത്രം ചെയ്ത് കടന്നുപോകുന്നവർ മരിച്ചാലും ജീവിക്കുന്നു. അവയവദാനം ചെയ്തവർ അവരുടെ ജീവനെ മരണത്തിനു ശേഷവും നിലനിർത്തുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ വീരമൃത്യു പ്രാപിച്ചവർക്ക് മരണം വിജയമാണ് മഹത്വരമാണ്.

വധശിക്ഷ കൊലപാതകമാണോ?. അതർഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക്‌ അത് വിമോചനമാണ്. തിരുത്താനാവാത്തവിധം തെറ്റുകളിലൂടെ സ്വയം മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയ്യാളുടെ ആത്മാവിന്ന് അത് സ്വാതന്ത്ര്യവും, അയ്യാളുടെ സാനിധ്യം മൂലം മരിച്ചുജീവിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു പുനർജ്ജന്മവുംകൂടിയാണത്.

ദയാവധം ശരിയോ തെറ്റോ?.ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും നഷ്ടപെട്ട് , ജീവിതം ഒരു വേദനമാത്രമായി, മുന്നോട്ടു പോവും തോറും ആ വേദനയുടെ കാഠിന്യം കൂടുന്ന അവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരാളോടു ചെയ്യുന്ന നീതിയല്ലേ ദയാവധം. മറിച്ചും അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ടാകാം. ഇതിനെകുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മനസിലേക്ക് കടന്ന് വരുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. താളവട്ടം എന്ന സിനിമയിൽ, അവസാന രംഗത്തിൽ നെടുമുടി ചേട്ടന്റെ കഥാപാത്രം സോമൻചേട്ടന്റെ കഥാപാത്രത്തോട് പറയുന്ന വാക്കുകൾ.

“തിന്ന ചോറിനു ഞാൻ നന്ദി കാണിക്കണ്ടേ..So I did it for you…നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ അവനെ കൊന്നു…

ജീവനിലാതെ ജീവിക്കുന്ന വിനുവിനെ ആർക്കും ആവശ്യമില്ല .. So I did it for him… അവനുവേണ്ടി ഞാൻ അവനെ കൊന്നു..

ഉണ്ണിയേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കാത്ത വിനുവിനെ എനിക്കാവശ്യമില്ല.. So I did it for myself.. എനിക്കുവേണ്ടി ഞാൻ അവനെ കൊന്നു… out of love… out of love!!”

©2020 robusta

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: